EL SERVUS HEREDITARIUS Y LA TEORIA DE LA HERENCIA YACENTE

Mª Teresa Duplá Marín

Edicion 2.003                 269 paginas
Precio C/IVA:  44,00 .- 
Euros.


Con el título El servus hereditarius y la teoría de la herencia yacente, pretende la autora que lo que comienza siendo un estudio detallado de la figura del esclavo perteneciente a una hereditas iacent, finaliza por convertirse en un análisis de la estrecha relación existente entre las distintas teorías sobre la herencia yacentey la catividad del servushereditarius. Se trata, por lo tanto, de una forma de afrontar el estudio de la Herencia Yacente, no a aprtir del origen y de la evolución de las distintas teorías elaboradas al efecto por la jurisprudencia romana, sino a partir de detrminados actos del esclavo hereditario y de la aplicación a los mismos de dichas teorías. Del análisis conjunto de ambos se concluye, por un lado, que el mantenimiento y utilización indistinta por los iurisprudentes de todas y cada una de las teorías tiene su razón de ser última en la ctividad misma de dicho esclavo, y por otro, y como consecuencia de todo ello, que resulta más adecuado hablar de una única y auténtica teoría de la herencia yacente, acorde, a su vez, con el talante eminentemente práctico de la jurisprudencia romana.

INDICE

abreviaturas Prólogo INTRODUCCION CAPÍTULO I SERVUS HEREDITARIUS: ius quod ad personas pertinet 1. Elección del término 2. Elección del significado 3. Caracterización jurídica capítulo II DE STIPULATIONE SERVORUM 1. IDEAS GENERALES SOBRE LA STIPULATIO DEL ESCLAVO 1.1. «Si servus…stipuletur…valere stipulationem» 1.2. «Servus ex persona domini ius stipulandi habet» 1.3. «Sive mihi sive sibi sive conservo suo sive impersonaliter dari servus meus stipuletur …» 2. LA STIPULATIO DEL SERVUS HEREDITARIUS 2.1. «Si servus hereditarius stipulatus fuerit…»; «Ex praesenti vires accipit stipulatio, quamvis petitio ex ea suspensa sit…» 2.2. «Quotiens servus hereditarius stipulatur…ex persona defuncti vires assumit…» 2.3. Problemática planteada en torno a la validez de determinadas formas de estipular del servus hereditarius. 2.3.1. «Quod si stipulatus… nominatim forte Titio domino suo mortuo iam dari stipulatus sit…» «quod si sibi dari stipulatus esset…» 2.3.2. «Servus hereditarius…hereditati recte stipulatur» 2.3.3. «Illud quaesitum est, an heredi futuro servus hereditarius stipulari possit. Proculus negavit…Cassius respondit posse…» CAPÍTULO III DE USUCAPIONIBUS 1. IDEAS GENERALES SOBRE LA ADQUISICIÓN DE LA POSESIÓN POR EL ESCLAVO 1.1. «Non solum autem proprietas per eos quos in potestate habemus adquiritur nobis, sed etiam possessio» 1.2. «Etiam ignorantes possidemus, id est quas servi peculiariter paraverunt: nam videmur eas eorundem et animo et corpore possidere» 2. LA ADQUISICIÓN DE LA POSESIÓN POR EL SERVUS HEREDITARIUS 2.1. La possessio del servus hereditarius corpus proprio et animo alieno 2.2. «Nam servus hereditarius…si peculiari negotium contractus est…etiam possessio adquisita intellegi debet» 3. LA USUCAPIO DEL SERVUS 4. LA USUCAPIO DEL SERVUS HEREDITARIUS CAPÍTULO IV DE SERVIS HEREDIBUS INSTITUENDIS 1. IDEAS GENERALES SOBRE LA HEREDIS INSTITUTIO DEL SERVUS 1.1. «Seruos heredes instituere possumus, nostros…, alienos…, communes…» 1.2. «…Alienos seruos heredes instituere possumus eos tantum, quorum cum dominis testamenti factionem habemus» 2. LA HEREDIS INSTITUTIO DEL SERVUS HEREDITARIUS 2.1. «Servus hereditarius…institui heres potest» 2.2. «Servus hereditarius institui heres potest, si modo testamenti factio fuit cum defuncto, licet cum herede instituto non sit» 3. LA HEREDITATIS ADITIO DEL SERVUS 4. LA HEREDITATIS ADITIO DEL SERVUS HEREDITARIUS 5. GRAFO ARBORESCENTE BINARIO SOBRE LA PROBLEMÁTICA PLANTEADA EN RELACIÓN A LA HEREDIS INSTITUTIO DEL SERVUS HEREDITARIUS 6. CONCLUSIÓN FINAL: LA HEREDIS INSTITUTIO DE UN SERVUS HEREDITARIUS PRODUCE UNA SITUACIÓN DE DEPENDENCIA ENTRE DOS HERENCIAS YACENTES CAPÍTULO V DE LEGATIS 1. IDEAS GENERALES SOBRE LA CONCESIÓN DE LEGADOS AL SERVUS 1.1. «…et proprio servo…recte…legatur»; «cum…vel servo alieno…legatum…datur…» 1.2. Concesión de un legado a un esclavo propio: «servis testamenti dominorum [non] data libertate, legatum…relictum [non] valet…» 1.3. Concesión de un legado a un esclavo ajeno: «Cum enim servo alieno aliquid in testamento damus, domini persona ad hoc tantum inspicitur, ut sit cum eo testamenti factio» 2. LA CONCESIÓN DE LEGADOS AL SERVUS HEREDITARIUS 2.1. «Servo hereditario recte legatur» 2.2. Concesión de un legado a un servus hereditarius por su antiguo dueño: «Praesenti quidem die data libertate servo legari vel pure vel sub condicione poterit: cum vero libertas sub condicione data fuerit, alias utiliter, alias inutiliter pure legabitur» 2.3. Concesión de un legado a un servus hereditarius ajeno. Ausencia de fuentes. Aplicación analógica de la regulación indicada en la institución de heredero. 3. LA ADQUISICIÓN DEL LEGADO POR EL SERVUS 4. LA ADQUISICIÓN DEL LEGADO POR EL SERVUS HEREDITARIUS 4.1. Adquisición de un legado concedido a un servus hereditarius por su antiguo dueño: «nam servo legati relicti ante aditam hereditatem dies non cedit» 4.2. Adquisición de un legado concedido a un servus hereditarius por parte de un tercero: «Sed si servo post mortem domini relictum legatum est,…ante enim cedit legati, quam aliquis heres domino exsistat…» 4.3. Determinación de la capacitas en el supuesto del legado concedido al servus hereditarius ajeno. 5. ESPECIAL CONSIDERACIÓN DEL LEGADO DE USUFRUCTO CONCEDIDO AL SERVUS HEREDITARIUS 6. GRAFOS ARBORESCENTES BINARIOS SOBRE LAS PROBLEMATICAS PLANTEADAS EN RELACIÓN A LA CONCESIÓN DE LEGADOS AL SERVUS HEREDITARIUS CAPÍTULO VI A MODO DE CONCLUSIONES BIBLIOGRAFÍA